3 Eylül 2015 Perşembe

İNSANLIĞIMIZ KIYIYA VURDU


Benim için dünyanın döngüsü değişti bugün.
Bugünden öncesi ve sonrası var artık.
Evet ben bugün bir fotoğraf gördüm. 
Gözümün gördüğünden sonra her şey anlamını yitirdi bende.
Önce uğuldadı sesler kulağımda sonra yavaşladı her şey ve en sonunda durdu.
Gördüğümü görmemek için neler vermezdim ama gördüm. 
İçim hala yanıyor, bağırmak, haykırmak neye yarar bilmiyorum.
Bunları yazmak neyi değiştirir ki..
Sosyal medyadan ahkam kesmek ne kolay, her şeye duyarlı görünmeye çalışmak ne kolay.
Kendimi korumaya almıştım sözüm ona,
son bir kaç yıldır haberleri izlemekten uzak tutuyorum kendimi,
daha sağlıklı kalabilmek için..
Gündemden kopmadan, haberleri daha çok okuyarak takip etmeye çalışıyordum.
Ne naif bir çaba, ne komik, ne anlamsız, ne manasız..
Ben bugün kıyıya vuran minik bedenler gördüm.
Kırmızı mavili tişörtlü çocuklar ülkemin en favori tatil mekanının kıyısına vurmuştu. 
Az ilerlerinde şemsiye altında güneşlenmeye gelenler..
İnsanlığımdan, insan olmaktan utandım.
Kadın olmaktan, onları koruyamadığı için dünyadan, savaştan, adaletten, siyasetten bir kez daha nefret ettim.
Kendi çocuklarımızın her şeyine titizlenirken bu çocukların can vermesine isyan ettim.
Üstelik sosyal medya da bir yanda canlarını verenler,
bir yanda yemeklerini, bebeklerini, gezmelerini paylaşanlar..
Gözlerime inanamadım, 
Ah minik çocuk,
unutmayacağım seni..
O yüzden yazdım  bu yazıyı..
Kendime..
Olurda hafızam yanıltırsa beni diye.
Dönüp dönüp anımsamak için..
Bize barışı sorma, anneni, yaşayamadığın çocukluğunu,
Cevabım yok sana bilsem de söyleyemem,
başımı kaldırıp gözlerine bakamam.
Öyle çaresizim ki ne desem ne yazsam boş..
Bu dünyanın sana sunamadığı huzuru, güvenliği sana nasıl anlatabilirim ki.. 
Ben en fazla gözyaşlarımı tutamam ağlarım sana..
Elimden başka bir şey gelmez.
Ağlamak seni geri getirmez..
İçim dağlandı çocuk, içim yandı yıkıldı..
Ben seni kendi iç tarihime yazdım..
Seni unutmayacağım..
Büyüklerin dünyası seni kurtaramadı,
bundan sonra başka çocuklar ölmesin diye
bir şeyler yapılsın, vicdanların sızlaması yetmez,
harekete geçmek, güçleri birleştirmek gerek..
Yoksa ben her geçen gün yaşadığım dünyadan daha çok utanacağım.
Ve üzgünüm çocuk senin gibi nicelerini kaybetmeye devam edeceğiz.
Senden, yaşayamadıklarından özür diliyorum çocuk.
Gel sen yine de affetme bizi..

2. Eylül. 2015
HALENİN HARESİ



Hiç yorum yok:

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

SOSYAL MEDYA