14 Ekim 2015 Çarşamba

UYUYAMIYORUM BEN


Nasılda bencilce bir başlık. "Uyuyamıyorum ben."
Bu aralar "ben" kelimesi kadar bana itici gelen bir şey yok. Ülkede bunca acı yaşanırken "ben" demek ve isteklerinden, özleminden, beklentilerinden bahsetmek nasılda bencilce geliyor. Acının en tuhafı, en kabul edilmez olanı içimize düşeli daha bir hafta olmadı. Kimimiz kendimizi bu acıya bıraktı, kimimiz hayata kaldığı yerden devam etmeye çalışıyor. Ben arada kalanlardanım, müzik dinlemiyorum, haberler dışında bir şey izlemiyorum, kimse ile bu konu dışında konuşmuyorum. Anlamaya, acımı dindirmeye çalışıyorum, çaresizce.. Elimden hiç bir şey gelmemesinin ne demek olduğunu maalesef bu ülkede o kadar çok yaşadım ki.. Birileri göçük altındayken uyumanın ne demek olduğunu yaşadım, aldığım nefesten utanarak. Hiç bir yaşanan olayda bir başkasına nefret duymadım. Biziz dedim, bizden dedim, öteki nedir bilmedim...
Ben dünya insanıyım. Dünya da iyi niyetliler ve kötü niyetliler var diye bildim. Kötü niyetlilere lanet okumadım, benden uzak olmalarını diledim. Kimsenin cenazesinin ardından "oh olsun" demedim. Kimsenin acısına sevinmedim. Kimseyi lanetlemedim. Kimseye beddua etmedim. tanıdıklarım ve canımı yakanlara bile bunları sarf etmezken, hiç tanımadığım insanlara lanet olsun nasıl derim? Üstelik kendileri için değil bizim için, hepimiz için barışı isteyen, üşenmeyip evlerinden, sıcak yataklarından çıkıp  inandıkları düşünceler uğrunca nice yolları geçmiş insanlara nasıl kötü derim. Bencil olmadıkları bu ülke, bu ülkede yaşayan hatta bu dünyada yaşayan herkes için barış isteyenlere nasıl "oh olsun" derim? Aklım almıyor. Bizde komşu ölse yedi gün televizyon açılmaz, müzik dinlenmez, kahkaha atılmaz saygı duyulur. Biz böyle bir toplumken nasıl, ne ara birbirimize bu kadar düşman olduk. Önce kendimizle barışmaz, komşumuzla geçinemezsek dünyaya barışın gelmesini nasıl bekleriz? Çocuklarımızı nasıl bir dünyaya getirdiğimizi bir daha, bir daha düşünelim. Biz mahallerde, sokaklarda oynayarak büyüdük. Konu komşu bildik. Kimseyi düşman ya da bizden değil diye büyümedim ben. Onlar, bizler, diğerleri kim onlar? İnsan değil mi? Hepimiz bir anneden dünyaya mis kokulu masum bebekler olarak gelmedik mi?
İşte böyle böyle düşünceler sarıyor her yanımı. Beynim haşlanmış gibi, duygularım kırık, umudum hiç yoka yakın. Acı bile bildiğim diğer acılara benzemiyor. Bu sefer ki başka bambaşka diyorum ta ki bambaşka bir acıyla karşılaşana kadar. İşte bu yüzden uyuyamıyorum dostlarım. Henüz anne olmadığımdan, anne olmayı kaçırmaktan, anne olacağım diye o masumu bu dünyaya getirmekten korkuyorum. Uykularım kaçıyor. Ben yavruma bildiklerimi öğretirken sonradan gördüklerimi, bu ülkede yaşananları nasıl açıklarım? Bir gün büyüdüğünde bugünü tarih kitaplarından okuduğunda sen o zaman ne yaptın anne diye sorsa ne derim. Nasıl anlatırım?
Uyuyamıyorum ben..
Uykularım bölük pörçük.
Uyuyamıyorum ben.
Uykularımda kaçışan insanlar var.
Uyuyamıyorum ben.
Uykumda kan var, vahşet var.

14.Ekim.2015

Not: Yorum yazacaksanız lütfen öfke, nefret söylemleri içermesin. Yazı bir taraf olmak için yazılmamıştır.

2 yorum:

Oytunla Hayat dedi ki...

Ne de güzel demişsin. Ağzına sağlık
Ölünün arkasından allah rahmet eylesin diyemeyen insanlara gerçekten çok üzülüyorum...
Herkese vicdan versin allahım, bugünlerde en çok bunu diliyorum.

HARE dedi ki...

Zaman ayırıp okuduğunuz için çok teşekkür ederim. Ne güzel bir duygu yalnız olmadığımı, benim gibi düşünen insanların olduğunu görmek. Çok teşekkür ederim.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

SOSYAL MEDYA