8 Aralık 2015 Salı

AYRILIK NE ZOR ŞEY


Oldum olası ayrılıkları sevmem. Çünkü ne giden olmak kolay benim için, ne de kalan olmak. İkisi de ayrı zor. Elin kolun bağlı kalır ayrılıklarda. Gözlerin dolar. Sesin soluğun çıkmaz. Son anların izleri hafızandan bir türlü gitmez. Son bakışı, son göz göze gelişiniz. Sesi, nefesi kulaklarından gitmez. Varlığı ile kapladığı hacmi hiç bir avuntu, hiç bir eğlence doldurmaz. İşte bu yüzden sevmiyorum ayrılmaları. Gidenlerin ardından el sallamayı, pencereden uğurlamayı. Evin birden bomboş kalmasınına, sessizliğe, valizlerin kapıya konmasına alışamıyorum işte. Otobüslerin arkasından el sallamaya. İçimin her seferinde ürpermesine alışamıyorum. İşte bu yüzden daha kavuşma anında ayrılışın stresi sarıyor her yanımı. Hayatıma kaldığım yerden devam etsem de içimde boynu bükük bir kuş kalıyor her seferinde. Bir süre onunla yaşamak zorunda kalıyorum. Boğazımda bir yumru yutkundukça sevdiklerim aklıma geliyor. Bu yüzden sevdiklerimin hep yanımda olmasını istiyorum. Bu yüzden bağlıyım arkadaşlarıma, komşularıma.. Uzaklığı sevmiyorum. Tüm sevdiklerimle bir evde, bir apartmanda, bir sitede olsam keşke.. Başka kimseye ihtiyaç duymasam.. Ömür denilen kısa yolculuğu hep birlikte, hep yan yana, birbirimize doyarak geçirsek keşke..
Ah Ah bugünden bana kalan kocaman bir KEŞKE..

HALENİN HARESİ
8.12.2015

1 yorum:

Rahşan Öztürk dedi ki...

Sonsuluğa gitmedikten sonra çok koymuyor,arkadaşlarıma diyorumki,sana yakın olmakta uzak olmakta güzell..

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

SOSYAL MEDYA