6 Aralık 2015 Pazar

GEÇMİŞ DEDİĞİN NEDİR Kİ?

Bazen hep geçmişi konuşmak, geçmişi düşünmek istiyorum. Bir zamanlar beni etkileyen, kalbimden geçen ne varsa, içimi yakan-yıkan hepsini anmak istiyorum. Bir kutlama yapmak, her birini yad etmek istiyorum. Mesela yaşanmışlıklarımı yakıp, küllerini rüzgara doğru savurmak istiyorum. Bir zamanlar çocuk olduğumu, masum olduğumu dair şarkılar söylemek istiyorum. Ihlamur kokulu sabahları, sırtımda çanta okul yolunda ki umutlarımı anlatmak istiyorum. Sınıfın camından gökyüzüne bakışımı, kuşlar geçişini, hayallerimi, dünyanın gözüme ne kadar büyük göründüğünü yazmak istiyorum. Kendime dert ettiğim şeylerin küçüklüğünü, ufacık şeylere kalbimin nasıl kırıldığını hatırlamak istiyorum..  Ne yöne gideceğimi bilemediğim günleri, çaresizliklerimi, yalnızlıklarımı, güvendiğim insanların yalanlarını yakaladığım günleri, hayal kırıklıklarımı anımsamak istiyorum. Kovada yüzdürdüğüm küçük oyuncak gemim gibi batan dostluklarımı düşünüyorum. Birbirine verdiğin zamanı, değeri, güveni, sonra karşılıklı yapılan yanlışları, hataları, kırgınlıkları.. Küsmenin bile bir adabı vardı eskiden.. Yüzüm geleceğe değilde geçmişe dönük  bu aralar. Çocukluğuma, ilk gençliğime.. Tebessümle anımsadığım zamanlarda aklım.. Özlemle anıyorum her bir anı. İçindeki saflığı, berraklığı.. Bir mum yakmak istiyorum, geçmişe dair, hayatıma giren ve sonra bir sebeple çıkanlar için. Mum yanarken onlara bana kattıkları için teşekkür etmek istiyorum. El birliğince beni büyüttükleri için.. Eskisi gibi kendimi teslim etmemeyi öğrettikleri için. Hayata da teşekkür etmek isterim, türlü türlü taraflarını gösterdiği için..
Belki de kış mevsiminden böyle geçmişe, içime döndüm bu aralar. Dışarı çıkmakta istemiyorum.. öyle hep camın kenarında, elimde bir fincan çayla hayata katılmak değilde seyretmek istiyorum..
Hem geçmiş dediğin nedir ki geleceğin de bir gün geçmişin olacak diyemiyorum işte... Böyleyim işte bu aralar biraz eksik biraz da fazlayım..

HALENİN HARESİ

2 yorum:

Bi Poşet Kitap dedi ki...

geçmişi düşündükçe hayatını ele geçirmeye başlıyor. ya da ben biraz abarttım bilmiyorum. her gün en çok da kötü anılarımın bi film şeridi gibi gözümün önünden geçmesi pek de normal olmasa gerek :( sen sen ol tadında bırak^^

HARE dedi ki...

Haklısınız hayata geriye doğru değil ileriye doğru akıyor. Akışın yönünü değiştirmemek belkide en iyisi..

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

SOSYAL MEDYA