19 Ocak 2016 Salı

KENDİMDEN ÖZÜR DİLİYORUM



Kendimden özür diliyorum..

Yaşadığım süre boyunca hep merhametimin 

arkasından yürüdüm, beklentilerimi arkada 

bıraktım.


Kimseden bir şey beklemedim, doğrusu 

bu sanıyordum çünkü. 

Yaşadıklarımı yaşayamadıklarımı içimde 

sakladım, sustum bastırdım olsun dedim 

insanlık 

bende kalsın.

Ben en iyisini yaşatayım ki istemeye 

yüzüm olsun dedim. 

Verdim, hep verdim karşılığını 

alıp alamadığıma bakmadan, aslında güçlü 

olmak

değildi istediğim, ama olmak zorundaydım ve bırakıldım.

Kendimi hep erteledim. Kimsenin beni anlamadığını bildiğim halde hayatıma girenleri

bana verilmiş bir görev olarak gördüm. Herkesi mutlu etmek zorundayım sandım. Benimde 

mutlu olmam gerektiğini unutmuşum meğer..

Görevim neyse en iyisini yapmalıydım ki vicdanım rahat etmeliydi. Birilerinin de bana karşı

görevleri olduğunu hiçe saymışım oysa... Ne yazık ki; Bana verilen rolleri en iyi şekilde 

oynarken onların rollerini iyi oynayıp oynamadığına hiç bakmadım. Karşımdakilerin 

eksiklerini tamamlamaya çalışırken, onların hatalarını görmeye vaktim kalmamış sanki. 

Beni üzmelerine bakmadan, karşılığında ne aldığıma ne hissettiğime aldırış etmeden hep 

verdim.. Kendimi nasılda unutmuşum.. unutturmuşlar aslında. Paramparça olmuş kalbime, 

cayır cayır yanan içime doğruları söylemeye çalışan beynime, mutsuz yüzüme hep sus

dedim. Sen sus... Kendime haksızlık ettim, kimseye etmediğim kadar. Herkesi dinledim 

kendimi dinlemediğim kadar. Kimse benim yüzümden mutsuz olmasın diye, hiç bir şeyin 

sebebi ben olmayayım diye mutluluk oyunlarımı oynadım.. Yetmedi yeni oyunlar buldum. 

Ama bir gün bir bakmışım ki paramparça olmuşum. Tutunacak tek duygu bırakmamışım 

kendime. kendimi teselli edecek tek şey yokmuş hayatımda. Allak bullak olmuşum.. 

Kendimi aramaya çıktığımda yorgun, yılgın, bitkin bir köşede saklanıp ağlayan bir kız 

(erkek) çocuğu olarak buldum. Ve ona elimi uzattım diyebildiğim tek şey GEÇTİ, bir daha seni 

kimse üzemeyecek. Şimdi senden özür diliyorum. Seni bu kadar hiçe saydığım için, 

insanların seni bu kadar üzmelerine müsade ettiğim için, seni hiç bir zaman dinlemediğim 

için, üzerine bu kadar sorumluluk yüklediğim için, hakkın olan bütün duyguları sana 

yaşatmadığım için... Şimdi tekrar söylüyorum. İnsanlığından, kalbinden, duygularından,

çocukluğundan, hislerinden çok özür diliyorum... Galiba ben almadan vermenin Allah'a 

mahsus olduğunu  unutmuşum.. ALINTIDIR

1 yorum:

Şahin Shirin Erdem dedi ki...

Teşekkürler bu güzel paylaşım için.
bu alıntı nerden acaba biliyormusunuz?
Selamlar...

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

SOSYAL MEDYA